امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمودند : فإنّ الصدقة تحلّ له . و از جمله قول خداى تعالى ( ادْعُوهُمْ لِآبائِهِمْ ) « 1 » چنانچه گذشت ، ليكن در باب آيه به خاطر مىرسد كه ممكن است كه امر فرموده باشد خداى تعالى در اين آيه به آن كه بايد مردم را به اسم پدرها بخوانند ، اگرچه به نسبت ام مستحقّ خمس باشد ، ليكن حديث « وليس له من الخمس شيء » كه واقع شده منع اين توجيه مىنمايد . و ايضاً علّامهء حلّى رحمه الله در كتاب مذكور نقل فرموده : در آيهء خمس كه لفظ « ذي القربى » واقع شده مقصود امام زمان است عليه السلام از جهت آن كه لفظ « ذي القربى » مفرد است ، و حمل به حقيقت بايد كرد اين مفرد را ، و امام به اين حقيقت اولاست از جميع اقرباى حضرت رسول صلى الله عليه و آله ، پس همهء اولاد عبدالمطّلب در خصوص لفظ « ذي القربى » كه در آيه واقع شده نمىتواند مقصود بود ، وإلّا مفرد حمل به مجاز كه جمع است خواهد شد بدون قرينه « 2 » . و سيد المحقّقين ، و سند المجتهدين ، مير سيد احمد جدّ داعى رحمة اللَّه عليه در حواشى من لا يحضره الفقيه ، در مبحث خمس قلمى نموده : كه علّامهء حلّى رحمه الله در كتاب مختلف نسبت داده به شيخ صدوق ابن بابويه رحمه الله كه او فرموده : لفظ « ذي القربى » در آيهء خمس نسبت به امام عليه السلام نيست ، بلكه جميع سادات نيز داخل‌اند ، و از سيد السند مقتدى الفضلاء سيد مرتضى علم الهدى نيز چنين نقل شده . تمّ كلامه في الحاشية . ليكن از استفادهء اكثر احاديث و لفظ ذى القربى كه مفرد ادا شده ، و ذى القربى با حرف واو ادا نشده كه جمع باشد ، چنانچه ظهير الاسلام والمسلمين محمّد

--> ( 1 ) سورهء احزاب : 5 . ( 2 ) تذكرهء علّامهء حلّى 5 : 432 .